نیمه شب آواره و بی حس و حال

                                                  در سرم سودای جامی بی زبان

پرسه ای آغاز کردیم در خیال

                                                 دل به یاد آورد ایام سخت  وصال

از جدایی یک دو سالی میگذشت

                                                 یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

دل به یاد آورد  اول بار را

                                                    خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اسرار را

                                                      آن دو چشم مست آهووار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود

                                                  چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او

                                                      همنشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او

                                                       ناتوان بودو باتوان شد با من او

  دامنش شد خوابگاه خستگی 

                                                    این چنین آغاز شد دل بستگی 

وای شب زنده داری تا سحر

                                                 وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او بودم ز دنیا بی خبر

                                                  دم به دم این عشق میشد بیشتر 

  آمدو در خلوتم دم ساز شد  

                                                  گفتو گو ها بین ما اغاز شد   

گفتمش در عشق پابر جاست دل

                                                    گر گشایی چشم دل زیباست دل

دل ز عشق روی تو هیران شده

                                                    در پی عشق تو سردرگردان شده  

گفت در عشقت وفادارم بدار

                                                    من تو را بس دوس میدارم تو را

شوق وصفت را به سر دارم بدان

                                                   چون تویی مخمور خمارم بدار

با تو شادی میشود غمهای من

                                                   با تو زیبا میشود فردای من   

روزگار اما وفابا ما نداشت انگار

                                               طاقت خوشبختیه ما را نداشت انگار

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

                                                    بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

 آخر این قصه هجران بودو بس   

                                                    حسرت و رنج فراوان بودو بس 

یار ما را از جدایی غم نبود

                                                 در غمش مجنون و عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود

                                               سهم من از عشق جز ماتم نبود

بی خبر پیمان یاری را گسست

                                                  این خبر نا گاه پشتم را شکست

این کبوتر عاقبت از بند رست

                                                    رفت با دلدار دیگر عهد بست

عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست 

                                                   با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همدم شدم

                                                    باده نوش غصه ی اون من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم 

                                                       ذره ذره آب گشتم کم شدم

عشق من از من گذشتی خوش گذشت

                                                        بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن ز سر

                                                      دیشب از کف رفت فردا را نگر

آخرین یک بار از من بشنو  پند

                                                          بر منو بر روزگارم  دل  نبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود

                                                    عشق دیرین گسسته تارو پود

گر چه آب رفته باز آید به رود

                                                   ماهی  بیچاره   اما مرده   بود

بعد از این هم آشیانت هر کس است

                                                  باش با او یاد تو ما را بس است